Erol Sever — Çok Yoruldum Ben

Coşkulu tezahürat çığlık yıllardır sırtında
Bitmez bir kere
Yollara baktıkça
Gözlerim söner
Kime el uzatsam
Boynumu büker
Derdin gölgesinde
Çok yoruldum ben
Kime el uzatsam
Boynumu büker
Derdin gölgesinde
Çok yoruldum ben
Çok yoruldum dünya
Yükün ağırdı feryadım duyulmaz
Kullar sağırdı
Gönlümün baharı
Barandır kardır
Takatim kalmadı çok
Yoruldum ben
Gönlümün baharı
Borandır kardır
Takatim kalmadı
Çok yoruldum ben
Bir vefa umdumda
Taşa sarıldım
Dost bildiğim cana.
Candan darıldım
Bulanık sellere
Düştüm karıldım
Kendi dertlerime
Çok yoruldum ben
Bulanık sellere
Düştüm karıldım
Kendi dertlerime
Çok yoruldum ben
Çok yoruldum dünya
Bütün ağırdı
Yadım duyulmaz [tempolu tezahürat
Kullar sağırdı
Gönlümün baharı
Orandır karı
Takatim kalmadı
Çok yoruldum ben
Gönlümün baharı
Borandır kardır
Takatim kalmadı
Çok yoruldum ben
Rüzgarlar savurdu
Gençlik çağımı
Dolu vurdu kırdı
Gönül bağımı
Aşamadım ömrün
Dertli dağını
Gözümün yaşında
Çok yoruldum ben
Aşamadığım ömrün
Dertli dağını
Gözümün yaşında
Çok yoruldum ben
Çok yoruldum dünya
Yükün ağırdı
Feryadım duyulmaz kullar sağırdır
Gönlümün baharı
Borandır, kardır
Takatim kalmadı
Çok yoruldum ben
Gönlümün baharı
Burandır karı
Takatim kalmadı çok
Yoruldum ben
Çok yoruldum
Hakim kalmadı
Çok yoruldum ben