Ayhan Kurudere — Doymuyorlar

Saraydan ferman iniyor, mühür basıyor, basılıyor, basılıyor.
Vezirler keseyi dolduruyor, dolduruyor, dolduruyor.
Halkın tenceresi boş kalıyor, boş kalıyor, boş kalıyor.
Ama garip olan şu ki, garip olan şu ki, garip olan şu ki;
o aç kalanlar, o ekmeğe muhtaç olanlar yine o sarayı alkışlıyor, alkışlıyor, alkışlıyor.
Çatıdan sular akıyor, akıyor, akıyor.
Ev bacası tütmüyor, tütmüyor, tütmüyor.
Ama yeni çeriler kapıda bekliyor, bekliyor, bekliyor.
Halkı sindiriyor, korkutuyor, susturuyor.
Sus, sus, sus diye bağıra bağıra, bağıra Her günde darda kalanlar, darda kalanlar, darda kalanlar.
Bir lokma ekmeğe hasretken sarayünkileri taşıyor, taşıyor, taşıyor.
Zenginler iyice varlıklı oluyor, varlıklı oluyor, varlıklı oluyor.
Fakirler iyice dipsiz kuyulara batıyor, batıyor, batıyor.
Adalet kandili sönmüş, sönmüş, sönmüş.
Kadı rüşveti almış başını gidiyor, gidiyor, gidiyor.
Suçlu ellerini sallaya sallaya geziyor, geziyor, geziyor.
Haklı olan zindana atılıyor, atılıyor, atılıyor.