Erol Sever — Öyle Yıkma Kendini

Öyle yıkma
kendini,
geçip giden zamana.
Boyun büküp ağlama,
sığın ulu
Yaradan'a.
Hazan erdi
ömrüme,
bağım döndü
virana.
Gözümden akan
yaşlar, benzemez hiç yağmura.
Hazan erdi ömrüme,
bağım döndü virana.
Gözümden akan yaşlar, benzemez hiç yağmura.
Yandı içim
kül oldu,
dermanım yok çağırma.
Ağır bir ateş oturdu,
yine sol
yanıma.
Kime neyi
anlatam,
kim gelir ki
çağırıma?
Öyle yıkma
kendini,
kıyma canım, kıyma canıma.
Kime neyi anlatam, kim gelir ki
çağırıma?
Öyle yıkma
kendini,
kıyma canım,
kıyma canıma.
Yıkık dökük duvarlar, ne ses verir ne haber.
Karanlık gecelerde,
dertlerim bana
rehber. Boşa geçmiş emekler, yalan olmuş yeminler.
Teselliye yetmiyor, içimdeki
acı sesler.
Boşa gitmiş emekler, yalan olmuş yeminler.
Teselliye
yetmiyor, içimdeki
acı sesler.
Yandı içim kül oldu,
dermanım yok çağırıma.
Ağır bir ateş oturdu,
yine sol
yanıma.
Kime neyi anlatam,
kim gelir ki
çağırıma?
Öyle yıkma
kendini,
kıyma canım,
kıyma canıma.
Kime neyi anlatam, kim gelir ki
çağırıma?
Öyle yıkma
kendini,
kıyma canım,
kıyma canıma.