Г-Жа Зауре Набиевна — Түн Ішінде

Түнгі тұман көшеңі құшады.
Жел жапырақтынсыз қозғайды.
Көне үйлердің қара көлеңкесі
өткен күннің үнін
оятады.
Ол келеді үнсіз көшелермен.
Өзін ешбір жанға білдірмей.
Ескінің өшкен іздерімен
жоғалған
бір сезімді іздейді.
Ай қарайды мұңлы аспанға.
Түнсіз шертеді баяу ғана.
Ол тіріліктен алыстап қалған өткен күнге жол жоқ енді оған.
Мәңгілік түн, мәңгілік мұң, жалғыздыққа тұтқын болған күн.
Мұз жүректе сөнген сезім, өткен өмір өшкен елес.
Мәңгілік түн, үнсіз әлем, кім оған екен іске шеlem?
Таңды күтіп, таңға жете алмай, көлеңкеде қалған бейне.
Бір кездері күлкіге толған көшелерде үнде қалмаған
терезелердің жарығы сөнген ескі арман шаңға оранған.
Жел таныс әуенді әкеледі.
Бір кездегі бақытты күннен. Ал тоқтайды, тыңдайды үнсіз жылу іздеп қараңғы түннен.
Ай қарайды мұңлы аспанға. Түнсіз шертеді баяу ғана.
Ол тіріліктен алыстап қалған
өткен күнге жол жоқ енді оған.
Мәңгілік түн, мәңгілік мұң, жалғыздыққа тұтқын болған күн.
Мұз жүректе сөнген сезім, өткен өмір өшкен елес.
Мәңгілік түн, үнсіз әлем, кім оған екен іске шеlem?
Таңды күтіп, таңға жете алмай, көлеңкеде қалған бейне.
Егер бір күн қайта таң атса,
ере сеken жүректегі мұз.
Біреу оның атын айтса.
Біреу сезсе үнсіз қалған сыр.
Бірақ таңның нұры алыста, уақыт әлі баяғы қалпында.
Ол жоғалған өміріңізде түн ішінде
мәңгілік қалады.
Мәңгілік түн, мәңгілік мұң, жалғыздыққа тұтқын болған күн.
Мұз жүректе сөнген сезім, өткен өмір, өшкен елес.
Мәңгілік түн, үнсіз әлем, кім оғар екен ішкі желім.
Таңды күтіп, таңға жете алмай, көлеңкеде
қалған бейне.
Түн көшелерді үнсіз құшады.
Ал ол әлі сонда
қалады.