Norayr Vardanyan — Վերադառնում Եմ Ինձ

В коробке старой снимки пожелтевшие края
Мама все еще смеется, рядом папа, рядом я
За окном ложится снег, заметая двор и вслед
Я стою у двери детства, ключа от двери нет
Утро режет дым в заводах, на стекле рисую дом
Автобус катит мимо окон, где мы жили всем двором
Город учит новым фразам, я киваю не в попад
А свое простое имя произношу, потуп и взгляд
Не твердили, будь сильнее, я привыкла быть удобной
Прятать усталость под улыбкой, под одеждой свободной
Чужую боль носила бережно свою на дальний план
А внутри живая девочка ждала, когда ей слово дам
Այն աղջիկը նկարի մեջ, դեր չի դաթարել ինձ կան չել։
Ես վերադարնում եմ մից, իմ անում նով եմ ինձ կանչում, թող այս կաղաքը չկնի, ես իմ լրություն եմ բացում։
Ես վերադարնում եմ ինձ, կայլար, կայլար առանց շտապելում, իմ սրտի պակ սենյակում, դեռ տեղ կանորից ապրելու
Камеры за темным стеклом, прошектора, большой экран
Всюду правильные лица, всюду новый идеал
Все показывают жизнь, где ни трещин, ни помех
Я свой день прячу за фильтром, чтобы он выглядел, как все
В телефоне сотни мем, но кому сказать, я не вывожу
Набираю привычное, все хорошо стираю и честно пишу
Я устала, два короткие слова, без улыбок, без прекраса
Впервые�ար, կայլար առան չտաբելու, ինձրտի պակ սենյակում
Դերտեղ կանորից ապրելու.
Մամ այսոր ու ժեղ չեմ լինի, այսոր ու ղաքի կգամ, թե եդիր, կողքի սնաստի, թող մի քիչ երեխադարնամ, պեկ չ�է ամեն ինչ
Պացատրել, բեք չէ խորուրդներ գտնել, թողքոտ անցանոտ լրուջան մեջ, կարող անամ ինձ լասել, ես վերադարնում եմ ինձ, հիման
Ունով եմ ինձ կանչում, թող այս կաղակը չգնի, ես իմ լրուջուն եմ բացում, ես վերադարնում եմ ինձ, բաց պատոհանից լույսն է
Ներս կալիս, հին նկարի աղջկան այսող, իմ այս որվա կյանքն եմ պատմում, նկարն որից դու ուպնեմ դեմում, այդ այս անգամ չեմ
Պակում, բատո հանից կարակնել ասվում, ես են էրա հետը մշնչում
Terima kasih telah menonton