Рафис Калимуллин — Сандугач Та Киткэн

Бәхітлі дәйттің, бәхітсіз дәйттің
Оңыламы мен сені, неге шулайтың
Құй алларда қолды, мәхебәтттті қолды
Ұшқындай қабынған хестлерді үң қалды
Әзілеп қарайынды, табарсың мұйткен
Түң ел бақшасын асан, дуғашты кеттен
Мәхәбәтілерін салқын тұрау өткен
Әйтінде нилеттен, неге-неге икен
Әзілеп қарайынды, табарсың мұйтінде
Нилектен нига-нигай екен
Сөзділеп қарайынды табар саны екен
Түң ел мақшасынан санду қашты кеткен
Мәға бәкелерен салтын қырау өткен
Эйтінде нилектен нига-нигай екен
Санду қашты кеткен
Үлкәлің сәңмиге, бүген мен ұл башқа
Синесі еулерім ұл кірәй алғашқа
Үлкәлің мені бірі де, үттені мені хеште
Тек шыңы сәң әйтәм, бұл алмай біз бірге
Әзіліп құл құл құлін салқан қы ма екен
Көңіл бақшасынан сандуғашты кейкен
Мәһәбәткілерін салқан қырау екен
Әйтінде нелектен неге-неге екен
Өзіреп қарайынды табар сан ма екен
Көңіл бақшасынан сандуғашты кейкен
Мәһәбәткілерін салқан қыра көн
Әйтінде, ніліктен, ниген, нигай көн